fbpx
I am nature cover art

Langzaam land ik met een zachte plof op aarde en zak ik dieper in mijn lichaam.

Het voelt zo mooi, zo zacht, zo welkom. Ik voel me zo welkom. Alsof ik door lagen van angst en weerstand heen ben gezakt en uitgekomen ben, hier op aarde. Eindelijk.

Om hier te komen moest ik een reis door het donker maken, door mijn schaduwen, me vereenzelvigen met ze en ze integreren. Vandaag voel ik mij heel en in balans. Wil ik iets met je delen over het donker. 

Het donker zal blijven bestaan totdat we erkennen dat we het donker zijn. Totdat we erkennen dat we ook donker zijn. Totdat we erkennen dat we ook duivels* zijn. Totdat we leren houden van de duivel, van het donker, als ons kind dat we geschapen hebben.

Alles in de wereld waar we bang voor zijn, of tegen zijn, of boos op zijn, of…, is geschapen door onszelf. Een afgestoten deel van onszelf dat we als ‘niet van ons’ maar ‘buiten ons’ bestempelen. Dat we afstoten en afweren, afwijzen. Elke keer opnieuw. Het wordt daardoor groter en groter, tot het een duivels formaat aanneemt en ons achtervolgt als het monster dat we zelf geschapen hebben.

We bereiken eenheid, een staat van verlichting, als we kunnen en durven erkennen en zien dat we ook dat monster zijn dat we zelf geschapen hebben.

Ik geloof diep van binnen dat we berusting bereiken, of vertrouwen, rust, vrede, vrijheid… als we dit kunnen Zien en begrijpen. Als we het donker aan durven kijken en kunnen zeggen: jij bent ook mij. Ik ben ook jou, ik zie je en integreer je. Ik stoot je niet meer af, ik omhels je.

Daar ligt vrede.

Prachtig.

En zolang we dit niet kunnen of niet willen, zullen we tegen onszelf gecreëerde donker blijven vechten. Ontelbare jaren en ontelbare levens lang.

De taak van het donker is om ons te laten zien wat we OOK zijn. Om te erkennen dat we ook het donker zijn, zodat we ook het licht kunnen zijn. De prachtige werking en goddelijke schepping die dualiteit heet. Om het licht te kunnen ervaren, op het diepste level, moeten we ook het donker kunnen ervaren.

Het donker zegt: ik blijf hier tot je dit begrijpt. Dan los ik op.

Het donker is niet het ultieme kwaad waartegen je moet strijden. Het donker is de belichaming van het on-licht in jou, zodat je het donker kunt ervaren en daardoor het licht en de liefde. Het donker is een spiegel en wie er naar kijkt ziet het donker in zichzelf.

Wie durft te kijken, zal de schoonheid van deze schepping ontdekken.

Wie durft te kijken, zal overstijgen, overwinnen.

Zal vrij zijn.

The one who dares to look the devil in the eye
And dares to recognize
Herself
Will be
Forever
free.

*Ik schreef dit stuk en gebruikte tijdens het schrijven vaak de term: ‘De Duivel’, dit staat voor mij voor alles wat we als donker en/of onwenselijk bestempelen in de buitenwereld en in onszelf. Alles wat we afwijzen. Tijdens het overtypen uit mijn journal merkte ik ongemak om het zo te delen en heb ik het omgedoopt tot ‘het donker.’ Zo kun je het lezen op elke laag die je fijn vindt :).