fbpx
I am nature cover art

Laatst stond ik in de sauna, op de 12e verdieping en keek ik uit over de stad. Het werd me plots zo duidelijk. De lucht was zo mooi en er vlogen prachtige vogels, daaronder de stad, het leven op aarde.

Het contrast zo groot. Lucht en stad. Licht en donker. Hoe mooi. We hoeven alleen maar omhoog te kijken om ons te herinneren aan waar we vandaan komen. Om de grootsheid van alles te voelen, te omarmen. Om te transcenderen. Te overstijgen. De hemel is letterlijk 1 blik verwijderd van ons: van beneden naar boven kijken. Et voila, we zijn er, je bent er: thuis, in het licht, in het goddelijke.

De aarde, de lucht, de zon… ze zijn letterlijk een weerspiegeling van dit goddelijke spel en de dualiteit van licht en donker. Prachtig. Zo hoeft ‘thuis’ of de ‘hemel’ niet iets te zijn waar we naar op weg zijn, waar we continu, soms krampachtig, aan vast moeten houden, waar we continu naar op zoek moeten of contact mee ‘moeten’ maken.

Het is hier, onvoorwaardelijk en altijd, in jou en buiten jou, en je hoeft alleen maar omhoog te kijken om je dit te herinneren.

Wanneer je dit beseft en snapt, kun je met die grote alwetendheid in je rugzak, op pad, leven. Wétende. Vol vertrouwen.

Omdat je weet, vertrouwt en snapt dat alles er al is. Omdat er niets anders is dan dat alles er is en altijd is geweest. Je hoeft niet te willen, te verlangen, te dromen, te visualiseren, te manifesteren, te roepen, te herhalen… als je weet dat alles er is, al bestaat, en alles hier en nu in de eeuwigheid verblijft.

Alles is er al en ligt rustig te wachten, tot jij met je rugzak vol alwetendheid langsloopt om je eigen schepping te aanschouwen. Tot jij letterlijk de speurtocht borden volgt en uitkomt op plaats van bestemming. Op plaats van beschouwing. Keer op keer.

Nodig alles maar uit in jouw realiteit, aanschouw je leven maar, verwonder maar.